Partita nr. 2 in c klein

Partita nr. 2 in c klein

BWV 826 uitgevoerd door Mark Edwards
in de Philharmonie Haarlem

  • Menu
  • 1. Sinfonia
  • 2. Allemande
  • 3. Courante
  • 4. Sarabande
  • 5. Rondeaux
  • 6. Capriccio

Achter de muziek

Verhaal
Verhaal
Credits
Credits

Bach als lichttechnicus

In deze partita laat Bach je steeds een andere scène zien

De ambitieuze, lastige Tweede partita opent met een al even ambitieuze ‘Sinfonia’. Bach gebruikt hier aanvankelijk de gepunteerde, statige ritmes van de Franse ouverture — padám, padám, padám. Die vorm werd negentig jaar voor de publicatie van Bachs partita’s uitgevonden aan het Franse hof door componist Jean-Baptiste Lully, die er zijn opera’s mee opende, en de deftige ballets de cour waar de Zonnekoning en zijn hof op dansden. In de achttiende eeuw had het typische ritme zich in allerlei soorten muziek gewurmd, onder andere in het toetsenbordgenre waarin Bach zijn werken wereldkundig maakte: de Suite, op zijn Italiaans partita genoemd.

Bachs ouverture in deze partita is bijzonder duister en zwaar. Als schaduwen vallen de mineurakkoorden over de luisteraar heen. Maar dan lijkt het bijna alsof Bach vergeet in welk genre hij componeert. De massieve openingsakoorden smelten weg, en een bedachtzamere lijn, begeleid door een lopende bas, begint zich uit te spinnen - voor ook die lijn zich na een uitgecomponeerde cadenza neerlegt en een tweestemmige fuga begint te snorren, te snel om mentaal te kunnen volgen, met sequensen die ons bijna efficiënt naar de slotcadens leiden. En dan is daar ineens weer het gepunteerde ritme van eerder: het slotakkoord.

Binnen een paar minuten moeten we drie keer omschakelen om Bach te kunnen volgen. En ook in de opvolgende delen houdt Bach ons scherp. Bach is als een lichttechnicus: door een spotlight hier, een kleurfilter daar, laat hij je in de Tweede partita steeds een andere scène zien.

Met steun van

The Miller Family Charitable Foundation

Achtergrondvideo's

Teksten

Origineel

Vertaling

Credits

  • Publicatiedatum
    28 maart 2024
  • Opnamedatum
    3 juni 2021
  • Locatie
    Philharmonie, Haarlem
  • Klavecinist
    Mark Edwards
  • Klavecimbel
    Bruce Kennedy, 1989 naar Michael Mietke
  • Regie, camera
    Robin van Erven Dorens
  • Muziekopname
    Guido Tichelman, Bastiaan Kuijt
  • Audiomontage en -mix
    Guido Tichelman
  • Camera
    Onno van der Wal
  • Licht
    Ernst-Jan Thieme
  • Best boy
    Jordi Kooij
  • Datahandling
    Stefan Ebels
  • Assistent audioregie
    Marloes Biermans
  • Productie
    Jessie Verbrugh
  • Met steun van
    The Miller Family Charitable Foundation